پزشکی ترمیمی یا طب بازساختی و سلول درمانی وسلول های بنیادی .دکتردقاق زاده

پزشکی ترمیمی (به انگلیسی: Regenerative medicine) شاخه‌ای از علم نوین پزشکی است که هدف آن ترمیم و احیا بافت یا اندام آسیب دیده یا از دست رفته می‌باشد که باتوجه به نوع رویکرد و روش درمانی به انواع گوناگونی شاخه بندی می‌گردد آینده پزشکی ترمیمی به چه سمتی است؟ آیا پزشکی ترمیمی به یک واقعیت تبدیل شده است، محققین بر محیطی که سلول های بنیادی برای رشد و تغییر شکل نیاز دارندتمرکز کرده اند. به گزارش"انجمن آرپی، لبر و اشتارگات در ایران" به نقل ازmedicalnewstoday، در درمان های با مبنای سلول های بنیادی، بافت آسیب دیده مانند خاکی است که برای کشت دادن سلول های بنیادی روی آن، آماده سازی آن امری ضروری است. یکی از نکاتی که باید به آن توجه کرد پاسخ ایمنی بدن به بافت آسیب دیده است. اگرچه یک واکشن ایمنی مختل شده می تواند ایجاد التهاب های مزمن و جراحت کند. بنابراین سیستم ایمنی التهاب را کنترل می کند، روی سلول های بنیادی اثر می گذارد و ریز محیط ماتریکسی را برای آماده سازی خاک تحریک می کند. یک پاسخ ایمنی متعادل بسیار ضروری است و اجازه می دهد که درمان های ترمیمی پتانسیل بالایی را در بافت های بالغ نشان دهند. این مطالعه پیشرفت های اخیر در درک سلول های بنیادی و توان آن ها برای درمان بافت های آسیب دیده و یا از دست رفته را توصیف می کند. درک این معیارها می تواند به ایجاد درمان های متفاوت تر و موثرتر برای بیماری های تحلیل برنده کمک کند. استفاده از سلول های بنیادی در پیوندهای مغز استخوان، برای جایگزینی و یا احیا عملکرد خون طبیعی یکی از کلاسیک ترین مثال های پزشکی ترمیمی است اما برای موفقیت بیشتر ما احتیاج به درک بیشتر ارتباط بین سلول های بنیادی، ماتریکس خارج سلولی و پاسخ ایمنی در آسیب بافت جامد داریم تا بتوانیم طیف وسیع تری از بیماری ها را درمان کنیم

استئوآرتریت

چهار نوع درد زانو وجود دارد که شانس درمان آنها با طب سوزنی بسیار زیاد است و در بخش زیر به آنها اشاره خواهیم کرد:

استئوآرتریت

این اختلال زمانی رخ می‌‌دهد که غضروف محافظ بین مفاصل شروع به از بین رفتن نماید. استئوآرتریت به علت بالا رفتن سن یا استفاده بیش از حد از زانو به وجود می‌آید. این اختلال در افراد مسن یا افرادی که اضافه وزن دارند بسیار شایع است زیرا مفاصل آنها تحت فشار بسیار زیادی قرار دارد. استئوآرتریت معمولاً در مفاصلی که وزن بدن را تحمل می‌کنند از قبیل ران و زانو به وجود می‌آید.

انواع دیابت

 

انواع دیابت

به طور کلی دو نوع دیابت وجود دارد:

1. دیابت نوع یک
2. دیابت نوع دو

در دیابت نوع یک که به آن دیابت وابسته به انسولین نیز گفته می‌شود و شیوع کمتری دارد، دلایل ژنتیکی و محیطی علت آغاز بیماری هستند که هنوز به طور کامل هم شناسایی نشده‌اند.

افراد در هر سنی ممکن است که به دیابت نوع یک مبتلا شوند، اگرچه این نوع دیابت در کودکان و جوانان شایع‌تر است.

دیابت نوع دو که از آن به عنوان دیابت غیر وابسته به انسولین نیز یاد می‌شود، شایع‌ترین نوع دیابت در جهان است که معمولاً به دلیل مقاومت سلول‌های بدن نسبت به انسولین رخ می‌دهد.

دیابت نوع دو در بزرگسالان بیشتر دیده می‌شود ولی به دلیل اضافه وزن، کاهش تحرک و تغذیه‌ نامناسب شیوع آن در جوانان و نوجوانان هم رو به افزایش است.

گاهی ممکن است دیابت در گروه خاصی مانند زنان رخ دهد که به آن دیابت بارداری گفته می‌شود. در دیابت بارداری، فرد باردار برای اولین بار با افزایش قند خون روبرو می‌شود. هرچند علائم و نشانه‌های دیابت بارداری معمولاً پس از زایمان از بین می‌رود، اما این زنان در آینده مستعد ابتلا به دیابت نوع دو خواهند بود.

فواصل تزریق PRP در آرتروز زانو چقدر است؟

تزریق PRP در آرتروز زانو مععمولاً 2 تا 3 تزریق به فاصله 2  هفته تا یک ماه است اما برخلاف تزریقات کورتون داخل مفصلی تعداد دفعات استفاده از  PRP محدودیتی ندارد و می شود متناسب با نیاز بیمار آن را تکرار کرد. در مورد بیماریهای رباطها و التهاب خار پاشنه که یک تزریق ممکن است کافی باشد. در بیماریهای اسکلتی چنانچه به دنبال دو تزریق اول بهبود قابل توجهی در بیمار رخ ندهد از تزریقات بعدی صرف نظر باید کرد و به دنبال سایر روشهای درمانی رفت.

کاربرد PRP در بیماریهای اسکلتی و عضلانی

 

کاربرد PRP در بیماریهای اسکلتی و عضلانی به 20 سال پیش بازمی گردد در ابتدا اين روش را براي درمان آسيبهاي رباطها(تاندونها) و منيسك زانوها به كارميرفت. درحال حاضر استفاده از PRP بیشتر در مورد دردهای مزمن مربوط به آسیب رباطهای شانه و زانو، التهاب فاسیای کف پا( که به طور عامیانه به آن خار پاشنه می گویند)، آرتروزهای خفیف  و متوسط مچ پا و زانو و برخی دردهای آرنج( ازجمله ارنج تنیس بازان) به ویژه در مواردی که با درمانهاي معمول و مرسوم پاسخ مناسبي نگرفته اند و يا امکان استفاده از داروهاي ضد التهابي و يا استروئيد وجود ندارد به کار مي‌رود. در پلاسماي غني از پلاکت، غلظت پلاکت‌هاي پلاسمايي که از خون خود فرد ( اتولوگ) تهيه شده است حدوداً يک ميليون در ميکروليتر يعني به طور متوسط 5 برابر غلظت پلاکت در خون طبيعي است. پزشکان اميدوارند که اين افزايش غلظت بتواند با افزايش غلظت فاکتورهاي رشد و احتمالاً کاهش عواملي که جلوي تکثير و بازسازي بافتها را مي‌گيرند، سبب بهبود ترميم بافتها و از جمله بهبود آرتروز بيماران شود.