آرتروپاتی شارکو:
به دو دسته هیپرتروفیک(شایعتر در ضایعات upper motor neuron) و آتروفیک(شایعتر در ضایعات اعصاب محیطی) تقسیم میشود. مراحل اولیه استئوآرتریت، آرتروپاتی شارکو را تقلید میکند. افیوژن پیشرونده مفصل، شکستگی و فرگمنتیشن و ساب لاکسیشن باید موجب شک به نوروآرتروپاتی شارکو شود. در مراحل پیشرونده علائم رادیولوژیک شامل اسکلروز ساب کندرال، استئوفیت، ساب لاکسیشن و تورم بافت نرم است. رادیو گرافی در مراحل اولیه مانند استئو آرتریت است. در نوروپاتی دیابتی محل شایع مفصل شارکو، مفاصل متاتارسوفالنژیال و تارسومتاتارسال و اینترتارسال است. در سیرنگومیلی بیشتر در اندام فوقانی و ابتدا شانه، سپس آرنج و مچ دست است. البته درگیری ستون فقرات و مخصوصا فقرات گردنی هم شایع است. مفاصل شارکو اغلب متورم با دمای نرمال، مارکرهای التهابی نرمال و بدون درد هستند.
فرم آتروفیک آن علایمی از قبیل resorption انتهاهای استخوانی مفصل، تخریب مفصل، استئواسکلروز، استئوفیت و استئوپورزیس دارد که معمولا مفاصلی را که وزن تحمل نمیکنند، درگیر میکند.
فرم هیپرتروفیک: زمانی اتفاق می افتد که فقط فیبرهای سنسوری اعصاب درگیر شده اند. تخریب پیشرونده و آهسته مفصل، ابتدا فضای مفصلی پهن شده و سپس باریک میشود، استئو اسکلروز و عدم وجود استئوپورزیس
علل مفصل شارکو: دیابت شایعترین علت سپس مولتیپل اسکلروزیس، سیرنگومیلی، آرتریت روماتوئید، مصرف مقادیر زیاد کورتون، ضایعات نخاعی، اسکلرودرمی، اسپاینا بیفیدا می باشد.